Izvor fotografije: Shutterstock.com
Zastrašujući snimak pjesme grbavog kita star više od sedam decenija pomaže naučnicima da bolje razumiju način na koji kitovi komuniciraju i kako je nekada zvučao okean.
Istraživači navode da najstariji snimak kita otkriva detalje o vokalnom ponašanju ovih životinja i o zvučnom pejzažu mora prije nego što je savremena buka u okeanima značajno porasla. Istorijski snimak nastao je u martu 1949. godine u blizini Bermude, a sada su ga analizirali naučnici iz Woods Hole Oceanographic Institution u Falmouthu, u saveznoj državi Massachusetts.
Ovo otkriće pruža rijedak uvid u komunikaciju kitova decenijama prije nego što su naučnici formalno identifikovali njihove pjesme. Takođe otkriva kako je zvučalo morsko okruženje mnogo prije nego što je intenzivan globalni brodski saobraćaj promijenio podvodnu akustiku.
Istorijski snimak kita nastao tokom sonar eksperimenata
Snimak pjesme kita napravljen je dok su istraživači iz Woods Hole Oceanographic Institution sprovodili podvodne akustične eksperimente. Naučnici su sarađivali sa američkom Kancelarijom za pomorska istraživanja na testiranju sonar sistema i snimanju podvodnih zvukova.
Hidrofoni, specijalizovani podvodni mikrofoni, zabeležili su neobične zvučne obrasce tokom eksperimenata u blizini Bermude. U to vrijeme istraživači nisu bili svjesni da su snimili pjesmu kita. Ashley Jester, direktor odseka za istraživačke podatke i informacione sisteme u Woods Hole, naveo je da su naučnici odlučili da sačuvaju snimke iz radoznalosti.
Prema njegovim riječima, tim je često ostavljao opremu da radi i ponekad potpuno zaustavljao aktivnosti na brodu kako bi smanjio buku. Na taj način uspjeli su da zabilježe što više prirodnih zvukova mora. Ti snimci kasnije su arhivirani u instituciji.
Ponovo otkriven nakon decenija u arhivskoj građi
Istorijski snimak kita ponovo je otkriven tek nedavno, kada su naučnici počeli da digitalizuju arhivsku audio građu. Tokom tog procesa pronađen je dobro očuvan disk snimljen pomoću uređaja Gray Audograph, aparata za diktiranje koji je bio široko korišćen četrdesetih godina prošlog vijeka.
Otkriće je značajno jer su mnogi rani podvodni snimci čuvani na magnetnim trakama koje vremenom propadaju. Plastični disk na kojem je ovaj snimak sačuvan ostao je u izuzetno dobrom stanju, što je omogućilo jasno reprodukovanje zvuka.
Iako oprema iz četrdesetih godina danas djeluje jednostavno, u to vrijeme predstavljala je naprednu tehnologiju. Rani hidrofoni i akustični sistemi omogućili su naučnicima da zabilježe podvodne zvukove koji su tek počeli da se proučavaju.
Snimak nastao prije nego što su otkrivene pjesme kitova
Ovaj snimak prethodi jednom od najpoznatijih otkrića u oblasti morske biologije. Nastao je gotovo dvije decenije prije nego što je morski biolog Roger Payne krajem šezdesetih godina otkrio složene pjesme grbavih kitova. U vrijeme kada je snimak napravljen 1949. godine, naučnici još nisu znali da kitovi proizvode strukturisane zvučne obrasce. Tek kasnije je utvrđeno da grbavi kitovi pjevaju ponavljajuće fraze koje formiraju duge i kompleksne sekvence.
Ponovo otkriveni snimak sadrži iste ponavljajuće obrasce koji su danas prepoznati kao karakteristični za pjesmu grbavih kitova.
Pjesme kitova imaju ključnu ulogu u opstanku
Kitovi se u velikoj mjeri oslanjaju na zvuk kako bi opstali i komunicirali u prostranom okeanu. Vidljivost pod vodom je često ograničena, pa su akustični signali od suštinskog značaja.
Naučnici iz Nacionalne uprave za okeane i atmosferu navode da kitovi proizvode širok spektar zvukova, uključujući klikove, zvižduke i pozive. Ti signali im pomažu da se orijentišu na velikim udaljenostima, pronađu hranu i održe kontakt sa drugim jedinkama.
Neke vrste kitova proizvode i ponavljajuće zvučne obrasce nalik pjesmama. Među njima se grbavi kitovi smatraju jednim od najimpresivnijih pjevača okeana. Ovi veliki morski sisari mogu težiti više od 25 tona. Njihove pjesme sastoje se od ponavljajućih fraza organizovanih u složene sekvence koje mogu trajati minutima ili čak satima. Naučnici vjeruju da mužjaci grbavih kitova pjevaju uglavnom tokom sezone parenja.
Snimak pokazuje koliko je okean nekada bio tih
Pored komunikacije kitova, snimak otkriva još nešto što se danas rijetko može čuti, zvuk mnogo tišeg okeana. Peter Tyack, stručnjak za bioakustiku mora iz Woods Hole Oceanographic Institution, navodi da su okeani krajem četrdesetih godina bili znatno tiši nego danas.
U to vrijeme bilo je mnogo manje brodskog saobraćaja i industrijskih aktivnosti pod vodom. Danas stalna buka brodova i mašina stvara trajnu pozadinsku buku koja može ometati komunikaciju morskih životinja.
Upoređivanjem istorijskih i savremenih snimaka, naučnici mogu bolje razumjeti kako je ljudska aktivnost promijenila akustično okruženje okeana.
Istraživanja Nacionalne uprave za okeane i atmosferu pokazuju da kitovi mogu prilagoditi svoje glasove u zavisnosti od nivoa buke u okruženju. Mogu mijenjati vrijeme, visinu ili jačinu zvuka kako bi se prilagodili uslovima.
Otkriće koje nastavlja da inspiriše istraživanja okeana
Naučnici ističu da ponovo otkriveni snimak predstavlja važnu referentnu tačku za proučavanje komunikacije kitova.
Hansen Johnson, istraživač u Anderson Cabot centru za okeanski život pri New England Aquarium, naveo je da ovaj snimak pruža dragocjen uvid u način na koji su kitovi komunicirali prije nego što je porasla savremena buka u okeanima.
Upoređivanje starih i novih snimaka može pomoći istraživačima da razumiju kako se kitovi prilagođavaju promjenama u morskom okruženju. Johnson je dodao da je ovaj neobičan zvuk probudio dodatnu znatiželju o životu u okeanu.
Za mnoge slušaoce, ponovo otkriveni snimak predstavlja i naučni iskorak i podsjetnik na ljepotu prirodnog morskog svijeta. Pjesma snimljena kod Bermude 1949. godine i dalje odjekuje kroz vrijeme, pomažući naučnicima da otkriju nove tajne glasova okeana.
Izvor: greekreporter.com
