Izvor fotografije: Shutterstock.com
Alge, koje predstavljaju osnovu života u vodenim ekosistemima, među prvim su organizmima koji dolaze u kontakt sa mikroplastikom. Dok su se ranija istraživanja uglavnom bavila toksičnim uticajem mikroplastike na alge, poput usporavanja rasta i poremećaja fotosinteze, tim kineskih naučnika otkrio je da alge posjeduju i jedinstvena površinska svojstva, metaboličku prilagodljivost i sposobnost grupisanja, što bi moglo doprineti razgradnji mikroplastike. Zamislite to. Priroda, na svom najosnovnijem nivou, pokušava da sanira ogroman ekološki i zdravstveni problem koji je stvorio čovjek.
Istraživanje su sproveli naučnici Chinese Academy of Environmental Sciences-a, u saradnji sa Univerzitetom Tongji, Univerzitetom nauke i tehnologije u Pekingu i Pokrajinskom akademijom za ekološke nauke Guangdonga. Rezultati su objavljeni u međunarodnom časopisu Engineering Environment, koji se bavi promocijom i razvojem savremenih teorija, inženjerskih inovacija i praktičnih rješenja u oblasti zaštite životne sredine. Časopis se zasniva na principu povezivanja naučnih teorija i inženjerskih tehnologija, sa fokusom na zaštitu životne sredine, odgovor na klimatske promjene i održivi razvoj.
Studija ispituje način na koji alge stupaju u interakciju sa mikroplastikom u vodenim ekosistemima, uz detaljan prikaz mehanizama kao što su površinsko vezivanje, ugradnja i unutar-ćelijsko usvajanje. Posebno se ističe da bi ove biološke interakcije mogle biti iskorišćene za ublažavanje zagađenja mikroplastikom, otvarajući nove pravce za održivo upravljanje vodenim resursima. Istraživači su utvrdili da sitnije i hrapavije čestice mikroplastike pokazuju veću sklonost vezivanju za površine algi, pri čemu često formiraju heterogene agregate koji ubrzavaju taloženje čestica.
Iako mikroplastika može da uspori rast algi tako što blokira svjetlost, oštećuje ćelijske zidove i izaziva oksidativni stres, ova analiza ukazuje na svojevrstan paradoks: u određenim uslovima alge se prilagođavaju tako što zadebljavaju svoje ćelijske zidove, mijenjaju metabolizam ili se grupišu, čime smanjuju dalju izloženost. U tim situacijama, biofilm koji alge formiraju može uticati na vezivanje drugih zagađujućih materija na mikroplastici, čime se mijenja njihova toksičnost i ponašanje u životnoj sredini.
Autori naglašavaju da razumijevanje odnosa između algi i mikroplastike predstavlja značajan zaokret u istraživanju zagađenja. Umjesto da se alge posmatraju isključivo kao pokazatelji ekološke štete, sve više se prepoznaju kao potencijalni biološki alat za sanaciju.
Primjena ovih interakcija mogla bi otvoriti nove mogućnosti za ekološki prihvatljivo i ekonomski isplativo smanjenje zagađenja. Alge bi se mogle integrisati u sisteme za tretman otpadnih voda, vještačke močvare ili prirodne vodene tokove kako bi se unaprijedilo uklanjanje mikroplastike kroz procese agregacije i taloženja. Dodatno, biomasa algi koja sadrži mikroplastiku mogla bi se ponovo koristiti za proizvodnju biogoriva ili drugih proizvoda sa dodatom vrijednošću, čime se ovaj pristup uklapa u principe cirkularne ekonomije.
Alge koje apsorbuju mikroplastiku, mijenjaju je i potom mogu biti iskorišćene kao gorivo bez dodatnog zagađenja, zvuče kao naučna fantastika, ali riječ je o prirodnim procesima koji već postoje.
Izvor: dailynautica.com
